Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman
içinde başlayıp devam eden çocukluk günlerimizden, dedelerimizin dilinde
kalakalmış masallara şimdi daha çok inanır olmuşuz aslında, inanmaktan da
öte yaşamımızı masallaştırmışız büyüdükçe ve yaşlandıkça.

Bahçede elma ağacı dibinde dinlerdik dedelerimizden pamuk prensesi, güller
içinden geçerken uyuyan güzeli, ve karlı kışların lüküs lambası ışığında
devleri yenebilen kahraman prensleri. Kestane kokardı saçlarımız, ve biz
masallara doyamazdık karlı tatil günlerinde, şimdilerde farkına varıyoruz ki
doyamadığımız dedemizin masal sesi, annemizin kestane kokusu ve kardeşimizin
masal arkadaşlığı, babamızın çok bilmiş ciddiyetiymiş… Kendi
masallarımızın kahramanı olmak için yollara düşüp, bir tek valiz ile gurbete
salınmak; çocukluğumuza veda etmek olsa da büyümenin hazzını taşıyormuş
hasret!

Memleketin erik tadındaki baharından, arpa kokulu yazından ve cevizlerle
gelen sonbaharından karlı kış günlerine merhabaları yaşayamıyoruz;
masallarımızı yazarken! Bambaşka iklimlerden selamlar söyleyerek yetiniyoruz
az biraz. Kahraman olmak için kendi yolculuğumuzda hasrete gömülüyoruz,
özlemler çekiyoruz buram buram. Sadece gurbete gidenler değildir özlem
çekenler, diğer yandan geride bıraktıklarımız da hasretimize ortaktır
kaçınılmaz olarak! Memleketimiz de özler bizi, ailelerimiz, sevdiklerimiz de
özler geride kalan… Ve kendi masalımızın kahramanlığını yaşarken, alışırız
özlemlere, ayrılıklara, aileden, eşten dosttan uzakta geçirilen bayramlara,
yeni yıllara, düğünlere, nişanlara…

Bizler büyüdük kendi yollarımıza
düştük, kimilerimiz çoluk çocuğa karıştı, aramıza yeni yavrucaklar katıldı
ve aramızdan ayrılanlar da oldu elbette! Masallarımıza dahil ederek her
geleni ve gidenleri evvel zaman içinde yad ederek, yürüyoruz, bazen
tökezleyerek bazen de düşe kalka…

            Hasret yüklü bir yazı ile merhaba diyerek birçoğumuzun hissettiklerini paylaşmak geldi
içimden. Kardelen çiçeği gibi derinden açılarak hissedilen duygularımı
paylaşmak istedim, kaç kere çocukluğuma gittim, köyüme gittim hayallerle,
hani derler ya burnumun direği sızladı! Şimdi sizlerin gözünde ağlak bir kız
görüntüsü canlanmış olabilir ama sevimli bir gülümseme ile özlem dolu bir
heyecanla  paylaşıyorum duygularımı… Bu ilk merhabamızı biraz duygusallığa
gömmüş olabilirim ama ileriki yazılarımda önemli bulduğum ve bahse değer
konuları paylaşmak istiyorum sizlerle.

            Hayata kahramanca göğüs gerip masal kıvamında yaşayabilmeniz dileğiyle…

Tuğba KAHRAMAN

Bir Yorum Yazın